shokooh  
سرنوشت
گذران عمر
عمر
کتاب خواندنی

ﺁﻫﻦ ﺭﺑﺎﯼ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﮑﻨﻴﻢ (حتما بخوانیم)

ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ، ﮔﺮﺍﻧﻴﮕﺎﻩ ﺗﻮﺳﻌﻪ ronani

ﺁﺭﻣﺎﻥ ـ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻋﻠﻴﺰﺍﺩﻩ: ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺤﺴــﻦ ﺭﻧﺎﻧﯽ،
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﺩﺍﻥ، ﺗﻮﺳــﻌﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﮔﺮﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ، ﺍﻧﺒﺎﺷﺖ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ
ﺟﺬﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﺒﻮﺩ ﺛﺒﺎﺕ ﻧﻴﺰ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻭﯼ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ
ﻧﻤﺎﺩﻳﻨﯽ ﭼﻮﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺳﻴﺎﺳﯽ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺴــﻴﺎﺭﯼ ﺻﺮﻑ ﺷﺪﻩ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺨﺮﻳــﺐ ﮐﺮﺩ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻳﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺸــﻮﺭ ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻓﺮﻳﻨﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺩﻭﺑﯽ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﻧﺴــﺎﻧﯽ ﻭ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺳﺎﻻﻧﻪ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﻫﺎ ﺩﻻﺭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺟﺬﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ؟ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺸــﻮﺭ ۹۰۰ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﺩﻻﺭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﺩﺭ ﺑﺎﻧﮏ ﻫﺎﯼ ﺍﻳﺮﺍﻧﯽ ﺑﺎ ﻧﺮﺥ ﻫﺎﯼ ﺳﻮﺩ ﺑﺎﻻﯼ
۲۰ ﺩﺭﺻــﺪ، ﺩﺭ ﺑﺎﻧﮏ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺑﺎ ﺳــﻮﺩ ۳ ﻳﺎ ۴ ﺩﺭﺻﺪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ؟ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﻭﺭﺯﺷﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻳﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ ﺳﮑﻮﯼ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﭼﻤﻦ ﺍﺳــﺖ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺸــﻮﺭﻫﺎﻳﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺘﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﺳــﮑﻮ ﺗﺎ ﺯﻣﻴﻦ ﭼﻤﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻊ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺍﺷــﻴﺎ ﻭ… ﺷﻮﺩ ﻭ ﺳﻮﺍﻻﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺲ
ﺷﺎﻟﻮﺩﻩ ﺍﺻﻠﯽ ﮐﺘﺎﺏ «ﭼﺮﺧﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻓﻮﻝ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ»
ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺤﺴﻦ ﺭﻧﺎﻧﯽ، ﺩﺍﻧﺸﻴﺎﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﯼ ﭘﺲ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﮐــﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻧﻘﺺ ﻫﺎﯼ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﺧﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ
ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ۲ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ «ﮐﻬﻮﻟﺖ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ»
ﻭ ﻧﻴﺰ «ﺗﮑﻨﻴﮕﯽ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ» ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳــﺖ. ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﺩﺍﻥ، ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺷﺘﻐﺎﻟﺰﺍﻳﯽ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﻃﺮﺡ ﻫﺎﻳﯽ
ﭘﺮﻫﺰﻳﻨﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻴﮑﺎﺭﯼ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻧﺮﺥ ﺍﺭﺯ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻣﯽ ﻳﺎﺑﺪ ﺍﻣﺎ
ﺻﺎﺩﺭﺍﺕ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻧﻤﯽ ﻳﺎﺑﺪ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﻣﺴﺎﻋﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺿﻌﻴﺖ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﯼ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎﯼ
ﺍﺻﻠﯽ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺭﺍ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ، ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ، ﻫﻤﻴﺎﺭﯼ ﻭ
ﺷﺒﮑﻪ ﻫﺎ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎﯼ ﺩﻳﮕﺮﯼ ﻧﻈﻴﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﭘﺬﻳﺮﯼ، ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺣﺘﯽ ﻧﺸــﺎﻁ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﺧﺼﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ. ﻋﻀﻮ ﻫﻴﺎﺕ ﻋﻠﻤﯽ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﮐﺎﻫﺶ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ،
ﻋﻠﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺟﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻬﻮﻟﺖ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺫﮐﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﺮﻳﺢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺍﺯ ﮐﻬﻮﻟﺖ، ﭘﻴﺮﯼ ﺯﻭﺩﺭﺱ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﭘﻴﺮﯼ
ﻃﺒﻴﻌﯽ. ﻭﯼ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ: «ﺍﮔﺮ ﻣﯽ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻫﺮ
ﺳــﺎﻝ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻧﻔﺖ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ﺍﻣﺎ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻣﺎ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﺎ، ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻬﻮﻟﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮﯼ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻳﮏ
ﻭﺍﮔﻴﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﯽ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﻢ ﺩﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻧﺴﺨﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻳﺠﺎﺑﯽ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺟﻮﺍﻧﯽ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮐﻬﻮﻟﺖ. ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻬﻮﻟﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺳﺮﯼ ﺟﺮﺍﺣﯽ ﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﺯﺩ.»
ﺭﻧﺎﻧﯽ ﭼﻨﺪﯼ ﺑﻌﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ «ﺗﮑﻴﻨﮕﯽ» ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺍﻳﻦ ﻃﻮﺭ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ: «ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺮﺍﻳﻄﯽ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺵ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﯽ ﺩﻫﺪ». ﺭﻧﺎﻧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ: ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻳﮏ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﻭﺿﻌﻴﺘﯽ
ﺑﺮﺳــﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺵ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﯽ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﻨﻴﮕﯽ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﺩﺍﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ» ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭ، ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺲ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎ
ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻭﻳﮋﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﺻﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ «ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ
ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ» ﮔﺮﺍﻧﻴﮕﺎﻩ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ ﺣﻠﻘﻪ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ۳ ﻧﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ (ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ، ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ) ﺍﺳﺖ.
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﯼ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺭﺗﻘﺎﯼ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﮔﺮﯼ
ﻧﺨﺴــﺘﻴﻦ ﻫﻤﺎﻳﺶ ﺳــﺎﻻﻧﻪ «ﻣﺮﺯﻫــﺎﯼ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺗﻮﺳــﻌﻪ» ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻧﮑﻮﺩﺍﺷــﺖ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺩﮐﺘﺮ ﺣﺴﻴﻦ
ﻋﻈﻴﻤﯽ ﺗﻮﺳــﻂ ﻣﻮﺳﺴــﻪ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﺷــﺪﻩ ﺑﺎ
ﻣﺤﻮﺭ «ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ» ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸــﻤﻨﺪﺍﻥ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺗﻮﺳــﻌﻪ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﺩﻫﻢ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺭﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻳﺶ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ، ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻨﺘﻘﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺧﯽ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻫﺎﯼ
ﻗﺒﻠﯽ ﻭﯼ ﻣﻨﺠــﺮ ﺑﻪ ﺗﺌﻮﺭﻳﺰﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻳﺎﺱ ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﯼ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ: «ﺷﺎﻳﺪ ﮔﺎﻫﯽ
ﮐﺎﺭﮐﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺤﺚ ﺗﮑﻨﻴﮕﯽ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺴــﺌﻮﻻﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺩﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﻳﮏ ﺳﻴﺎﻫﭽﺎﻟﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ؛ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﺎﻣﺴﺎﻋﺪ ﮐﻨﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺭﺍ ﺗﺌﻮﺭﻳﺰﻩ
ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﻣﺴﺌﻮﻻﻥ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺤﺮﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﺪﯼ ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﭼﺎﺭﻩ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ ﭼﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻮﻻﻥ ﺍﺻﻼ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻓﻌﻠﯽ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻋﺎﻣﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﻭﻳﮋﻩ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ ﺷﺮﺡ
ﻧﺪﻫﻴﻢ ﻭ ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﻣﺴﺌﻮﻻﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺍﺛﺮﺑﺨﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﻣﯽ ﭘﺬﻳﺮﻡ ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ ﺣﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳﺄﺱ ﺭﺍ ﺗﺌﻮﺭﻳﺰﻩ ﮐﻨﻨﺪ، ﭼﻮﻥ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ
ﺟﺎﯼ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻓﻌﺎﻝ ﺑﺎ ﻣﺴــﺎﺋﻞ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻊ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﯽ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ، ﻧﻮﻋﯽ
ﺑﺎﺯﻧﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻘﺼﺮ ﻫﻤﻴﺸﮕﯽ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﺷﮑﺎﻻﺕ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻳﻌﻨﯽ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻴﺴﺖ.»
ﻭﯼ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﺷــﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻳﮏ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﺩﺍﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ۳
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ؛ ﻳﮑﯽ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻣﺮﺯﻫﺎﯼ ﺩﺍﻧﺶ ﺟﻬﺎﻧﯽ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺧﻴﻠﯽ
ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻣﺮﺯﻫﺎﯼ
ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﯽ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻓﻌﻼ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺑﺮﻳﻢ ﮐﻤﮏ ﭼﻨﺪﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ. ﺳﻄﺢ ﺳﻮﻡ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ ﻳﮏ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﺩﺍﻥ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻋﻤﻮﻣﯽ
ﺭﺍ ﺍﺭﺗﻘﺎ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﺳﻴﺎﺳﺘﮕﺬﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺩﻫﺪ. ﻭﯼ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ: ﻣﻦ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺘﻢ ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﯼ ﻭ ﻣﻮﺛﺮ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺳــﺎﺩﻩ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻤﻮﻡ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﮎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﮔﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﻌﻨﯽ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﯽ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﮔﺮﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺭﺍ
ﺑﺎﻻ ﺑﺒﺮﻡ. ﺭﻧﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭﮎ ﻧﺸﺪﻥ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﮐﺸــﻮﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺍﺷﺘﻐﺎﻟﺰﺍﻳﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﻋﻨــﻮﺍﻥ ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﻮﺿﻴــﺢ ﺩﺍﺩ: «ﺩﺭ ﻫﺮ ۳ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﺧﻴﺮ ﺑﻴﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺷﻐﻠﯽ ﻭ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺗﻤﺎﻳﺰﯼ ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﻐﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺍﺧﺖ
ﺷﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﭘﺨﺶ ﭘﻮﻝ ﺩﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻘﺶ ﺭﻭﻏﻦ ﮐﺎﺭﯼ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﮐﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻮﻝ ﭘﺎﺷﻴﺪﻥ ﺩﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻣﺴﺘﻤﺮ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ
ﻻﺯﻡ ﺍﺳــﺖ ﺳــﺎﺧﺘﺎﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﯽ ﻣﺎ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭ
ﻭﺩﺍﺭﺍﯼ ﭼﻴﺪﻣﺎﻥ ﺩﺭﺳﺘﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩ
ﺩﻭﻟﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭﯼ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﯽ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﯽ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﺁﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻌﻨﯽ
ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.»
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺭ ﮔﺮﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ: ﮔﺮﺍﻧﻴﮕﺎﻩ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ»
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺷــﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ: ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺣﺘﯽ ﺍﺯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌــﻪ ﻣﺎ ﻳﮏ ﺭﻭﻧﺪ ﺗﺎﺭﻳﺨﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻣﺎ ﺗﺨﺮﻳﺐ
ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳــﺖ ﻣﻘﻄﻌﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺜﻼ ﺩﺭ
۸ ﺳﺎﻝ ﺍﺧﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺷــﺪﻳﺪﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﯼ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺤﺚ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﺮﺡ ﺍﻳﻦ ﺳــﻮﺍﻝ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ: ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺮ ﻣﻨﺒﻊ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﺐ ﺧﻠﻖ ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺎﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﯽ ﺷــﻮﺩ، ﺑﺎﺩﻭﺍﻡ ﻭ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻣﺼﺮﻓﯽ ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﺳﺘﻬﻼﮎ ﺁﻥ ﺧﻴﻠﯽ ﺗﺪﺭﻳﺠﯽ ﺍﺳﺖ،
ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺍﻧﺒﺎﺷﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺰﺍﺳﺖ. ﺭﻧﺎﻧﯽ ﺳﭙﺲ ﻣﻔﻬﻮﻡ
«ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ» ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﯼ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺟﺬﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻳﻌﻨﯽ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻳﺎ ﺟﺬﺏ ﮐﻨﺪ. ﻭﯼ ﮔﻔﺖ: ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻳﻌﻨﯽ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﯽ ﻳﮏ
ﻣﻠﺖ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ، ﺗﮑﺜﻴﺮ ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ.
ﻣﻠﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺗﻮﻟﻴﺪ، ﺗﮑﺜﻴﺮ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﯽ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ، ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻪ ﻣﺮﺯ ﺷــﻬﺮﺕ ﻳﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺯ ﺁﮔﺎﻫﯽ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﯽ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﻳﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﻳﺎ ﻳﮏ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﺎ ﻳﮏ ﻣﻠﺖ ﺍﺳﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻧﺪ، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ. ﻭﯼ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻣﺼﺪﺍﻕ ﻫﺎﯼ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ: ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺳﻢ ﺗﺨﺖ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻳﮏ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻳﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ، ﭘﺲ ﺗﺨﺖ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﻳﮏ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ
ﺍﺳــﺖ ﻳﺎ ﻧﺎﻡ ﻣﻮﻟﻮﯼ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺁﻳﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﺍﺣﺴــﺎﺱ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ ﻳﺎ ﻣﺜﻼ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﺮﺷﭽﻴﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ
ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﺎ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽ ﺷــﻮﻧﺪ ﺍﺯ ﻳﮏ ﻣﺮﺯﯼ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﻣﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻳﮏ
ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﺲ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﮔﺎﻫﯽ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻴﻢ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺷﻮﺩ. ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺰﺩ، ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ، ﺑﻪ
ﻣﺮﺯ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺷﺪﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ «ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ» ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺭﻧﺎﻧﯽ، ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻨﺘﺴﺐ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﺭﺍ ﮔﺎﻫﯽ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻭﯼ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻭﺭ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺁﻭﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﻧﺸﺎﻥ ﮐﺮﺩ: ﻣﺜﻼ ﺧﻮﺩﺭﻭﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺷﺮﻳﻌﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ۲ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﻗﻴﻤﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺮﺍﺟﯽ ﺑﺒﺮﻳﻢ
ﻭ ۱۰۰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺑﻔﺮﻭﺷﻴﻢ، ﺁﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻌﺘﯽ ﻳﮏ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺩﺭﻭﯼ
ﻣﻨﺘﺴﺐ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﺍﻧﻴﮕﺎﻩ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎ
ﺭﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺧﻴﺮﺍ ﻧﺴــﺨﻪ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻴﮑﯽ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺳﻴﺎﺳﯽ ﻣﻨﺎﻗﺸــﻪ ﺍﺗﻤﯽ ﺍﻳﺮﺍﻥ» ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺳﺎﻳﺖ ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ، ﺩﺭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻳﯽ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺷــﺮﺡ ﺩﺍﺩ: ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﻫﺮﺟﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻳﺪ، ﺑﻘﻴﻪ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺜﻞ ﺁﻫﻦ ﺭﺑﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.
ﺍﺻﻼ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ؛
ﻣﺜﻼ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﻣﺎﻳﮑﻞ ﺟﮑﺴﻮﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﮏ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻧﻤﺎﺩﻳــﻦ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺁﻥ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺑﺴــﻴﺎﺭﯼ
ﺭﺍ ﺟــﺬﺏ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﺜﻼ ﺩﻳﻮﻳﺪ ﺑﮑﺎﻡ، ﺑﺎﺯﻳﮑﻦ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺑﺴﻴﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺟﺬﺏ ﮐﺸﻮﺭﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﻣﺜﻼ ﺣﺘﯽ ﺧﻴﻠﯽ
ﺍﺯ ﮔﺮﺩﺷﮕﺮﺍﻥ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ ﻣﯽ ﺭﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳــﻔﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﻣﺜﻼ ﻋﻠﯽ ﺩﺍﻳﯽ ﺭﺍ ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭﯼ ﺍﺯ
ﻭﺭﺯﺷــﮑﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﻧﻮﻳﺴــﻨﺪﮔﺎﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ، ﺩﻭﺑﯽ ﺑﺎ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺑﺮﺝ ﺍﻟﻌﺮﺑﻴﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﮏ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﻮﺭﻳﺴﺘﯽ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﺩﻭﺑﯽ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ
ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﻭ ﺍﻗﺸﺎﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺟﺬﺏ ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﺻﻮﻻ ﺳﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩ ﺟﺰﻳﺮﻩ ﻧﺨﻞ،
ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺩﻭﻣﻴﻦ ﺳــﺎﺯﻩ ﺳﺎﺧﺖ ﺑﺸﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﻣﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺭﻭﻳﺖ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﻳﮏ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﯼ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ: ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺳﻨﮕﺎﭘﻮﺭ
ﻳﮏ ﭘﺎﺳــﮕﺎﻩ ﭘﻠﻴﺲ ﺭﻭﯼ ﺗﭙﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ۱۵۰ ﺳــﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﯽ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻳﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺗﻮﭖ ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺭﺍ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍ ﻧﺪ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺗﻮﺭﻳﺴﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ
ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻫﺎﯼ ﺳﻴﺎﺳﯽ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺭﻧﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﺩﻳــﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ
ﺷﮑﺎﺭﮔﺎﻩ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻪ ﺧﺴﺮﻭﭘﺮﻭﻳﺰ ﺩﺭ ﮐﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﮔﻔﺖ: ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﺷﻬﺮ ﮐﺮﻣﺎﻧﺸﺎﻩ ﻳﮏ ﺯﻣﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﮑﺘﺎﺭﯼ
ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺳﺎﺯ ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﻣﺮﺗﻊ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﯼ ﻗﺪﻳﻤﯽ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻪ ﺷﮑﺎﺭﮔﺎﻩ ﺧﺴﺮﻭ ﭘﺮﻭﻳﺰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺮﺍﺙ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻼ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺷﮑﺎﺭﮔﺎﻩ ﺧﺴﺮﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻪ ﺧﺴﺮﻭ ﭘﺮﻭﻳﺰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﮏ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ
ﻳﮏ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺗﻮﺭﻳﺴﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ. ﻭﯼ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ: ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺸــﻮﺭ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ
ﻳﮏ ﺳــﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﺁﻓﺮﻳﻦ ﻣﻠﯽ ﺭﺍ ﻣﺜﺎﻝ ﺯﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﻴﻢ؟ ﭼﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﻳﮏ ﻣﻴﺰﺍﻧﯽ
ﺛﺮﻭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺜﻼ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﻪ ﺭﺍﯼ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺯﻳﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﻭﺯﺍﺭﺗﺨﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﺴــﺎﺋﻠﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ ﺩﺍﺭﺍﻳﯽ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.
ﭼﺮﺍ ﺻﺮﻑ ﺩﺍﺷــﺘﻦ ﺩﺍﺭﺍﻳﯽ ﺯﻳــﺎﺩ ﺭﺍ ﻣﻨﻔﯽ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺗﺨﺮﻳﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ؟ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﭙﺮﺳﻴﻢ ﻳﮏ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ ﻣﻠﯽ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻪ ﮐﺴــﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻨﺪ؟ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺋﻴﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﻓﻌﻠﯽ ﻧﻴﺰ ﻋﺮﺽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﻧﻘﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﯼ ﻋﻘﻼﻧﯽ ﻧﻘﺪ ﮐﻨﻴﻢ ﺍﻣﺎ
ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻧﻘﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﺨﺮﻳﺐ ﻣﯽ ﺯﻧﻴﻢ. ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﻴﻠﯽ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ ﺍﻣﺎ
ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺨﺮﻳﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ: ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻘﺶ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺑﺨﺸﯽ
ﺑﻪ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﺳﺖ. ﻭﯼ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ
ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪ: ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷــﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎ، ﻗﺎﻧــﻮﻥ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻫــﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﺤﻮﻝ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﻨﺪ، ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﺗﺤﻮﻝ ﻣﯽ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪ. ﻭﯼ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺭ ﮔﺮﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ، ﺍﻧﺒﺎﺷﺖ ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﯼ
ﻧﻤﺎﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ.

نقل از روزنامه  آرمان روابط عمومی

۲۸ اردیبهشت ۹۲   شماره ۲۱۸۹

///////////////////

نظرات

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *